باد لیمر

سؤال مهم اینجاست که ملیت بر مذهب ارجحیت دارد یا بالعکس؟

آیا روز جزا ما را در صف کشورمان می گذارند یا در صف امام زمانمان؟

به استناد کتاب خدا " یوم ندعو ا کل اناس بامامهم"

و در روز حشر ما در صف آنکسی می ایستیم که در دنیا از او پیروی  کرده ایم!!!

پس حالا دوباره می پرسم....اصالت مذهبی مهمتر است یا رسم و رسومات ملی؟

برای روشن شدن مطلب داستانی عرض می کنم خدمتتان که از  گذشته ای نه چندان دور، از روایات بزرگان سینه به سینه به ما رسیده.

در عهد طاغوت پهلوی بر اساس چرخش سال قمری در فصول سال شمسی یکبار محرم مقارن عید نوروز شده بود که ما هم این تقارن را در سال 81 تجربه کردیم. البته این دو تقارن تفاوتی اساسی با هم داشت که عرض می کنم .

درعهد طاغوت و به دلیل جوی که آن سالها داشت یا عدم اطلاع مردم یا جلوگیری نظام شاهنشاهی، جشن نوروز پرشکوه تر از عزاداری ایام شهادت سالار شهیدان برگزار شد.

یکی از بزرگان دین در خواب می بیند که کفشدار حرم امام حسین   علیه السلام می گوید: آقا اجازه نداده کفشهای ایرانیان را بگیریم.     آنها در نوروزشان حرمت ما را نگه نداشتند.

راه زیارت حرم امام حسین علیه السلام بسته شد.

بعد از جنگ و در زمان صدام هم هر کس به زیارت می رفت مثل اسرابود و اجازه عزاداری نداشت.

تا سال هشتاد و یک که محرم با عید یکی شد و مردم ایران این بار خوب حرمت نگه داشتند و با جد و جهد تمام تعظیم شعائرنمودند و عزاداری آن سال مثال زدنی شد.

صدام سقوط کرد و کربلا از اسارت آزاد شد. همینطور عزاداری ارباب تشنه لب که سالها بود در کربلا تعطیل شده بود.

قصدم از تعریف این جریانات و یادآوری این داستان،عید امسال است که مقارن شده با شهادت مظلوم ترین شهید تاریخ،                       شهادت دختر نبوت،همسر ولایت و مادر امامت...

شهادت آیه نور،نور علی نور، به شهادت خود خدا دلیل خلقت و باعث ایجاد هستی،کسی که مرکز و مدار خلقت است و ما همگی مدیون بودن او.

بانویی که تاریخ دقیق شهادتش مخفیست، مزارش مخفیست و بارگاه پدرش و مزار فرزندانش در مدینه در اسارت وهابیون و                دشمنان اهل بیت....

 اگر هوشیار باشیم،اگر بصیر و با غیرت باشیم، اگر درد دین داشته باشیم بیشتر از ملیت مان که برایمان عزیز است، همانطور که با وجود تمام مشکلات پای حفظ ایران ایستاده ایم،همانطور که خون و جان    داده ایم، از فرصت پیش رو استفاده می کنیم.

از روزهای به ظاهر تعطیلی که می تواند ضامن آزادی مدینه از دست دشمنان زهرا(س) باشدو فرصتی برای درخواست به جهت تعجیل در فرج مولا ی غایب از نظر و زیباتر از همه انتقام مادرو نمایان شدن مزارش پس از طی این همه سال...

ما همه عاشق زهرا(س) و عاشق مولاییم، اما اگر شیعه ی مولاییم و نمازمان را با شهادت به ولایت او آغاز می کنیم  باید بدانیم سال جدیدی که در راه است با شهادت همسر مولا آغاز می شود.فرصت را از دست بدهیم شرمنده  امیر المؤمنین  می شویم.

روضه نمی خوانم. همه می دانید چه بر سر مادرآمد.

از آتش و پشت در، جنین شهید ، میخ و سینه ، لگدو پهلو ، صورت و سیلی، چادر خاکی و گوشواره خونین....

باز هم بگویم آیا؟

آیا شیعه های مادری امسال عید دارند؟

هفت سین چه طور؟

سینه سوراخ و سیلی جفا کافی نیست؟ هفت تا نمی شود اما به اندازه تمام عالم  درد دارد.

سال تحویل چه چیز را به هم تبریک بگوییم؟

نفس های خسته و بریده فاطمه(س) را؟

بیایید با هم عیدمان را سیاه پوش کنیم، سوگ مادر را بر هر چیز دیگری ترجیح بدهیم ، بیایید شیعه مولا بمانیم و برایش سنگ تمام بگذاریم.

اگر چه علی در تاریکی شب و غربت مدینه برای تشییع زهرا تنها بود، بیایید در این سال نو علی را تنها نگذاریم.

به جای نشستن روبروی تلویزیون و شکستن تخمه یک یاعلی بگوییم وبرخیزیم .یکی باید زیر شانه های علی را بگیرد. یکی باید اشک از چشمان بچه ها پاک کند. یکی باید بیاید در سوخته را تعمیر کند...

بیایید به همتی عظیم سال جدید را به سال ظهور مولایمان صاحب الزمان عجل الله گره بزنیم تا با انتقام مادر از قاتلانش به جشن ظهوربنشینیم.

برای ما هنوز عید نرسیده. عید اصلی در راه است...

صدای سم سمندش را می شنوید آیا؟